Nga shkolla “Mihal Grameno” në Fushë-Kosovë deri te garat ndërkombëtare, mësimdhënësi dhe trajneri Besnik Jashanica rrëfen lidhjen e veçantë me fëmijët dhe dashurinë që ka për sportistët me aftësi të kufizuara.
Ai ndan emocionet e fitoreve dhe çastet kur një përqafim, një buzëqeshje apo një hap përpara vlejnë më shumë se çdo medalje.
Një buzëqeshje pas një ushtrimi të suksesshëm, guximi i një fëmije për të kapërcyer hezitimin, apo gëzimi i një sportisti që thotë “Unë mundem!” – për Besnik Jashanicën, këto janë çastet që i japin kuptim profesionit të tij.
Sepse arritjet më të çmuara nuk maten gjithmonë me medalje, por edhe me besimin që një fëmijë fiton në aftësitë e veta.
Mes tij dhe fëmijëve me të cilët punon është krijuar një afërsi e veçantë.
Ata e duan trajnerin e tyre, ndërsa ai ua kthen këtë dashuri me durim, vëmendje dhe përkushtim, duke u gëzuar për çdo përparim.
Në këtë marrëdhënie, sporti nuk është vetëm ushtrim dhe garë; është edhe një mundësi për t’u ndier i pranuar, për të krijuar miqësi dhe për të pasur pranë dikë që beson në aftësitë e tua.
