Një video e publikuar nga gjyshja e tre fëmijëve u bë virale në rrjetet sociale dhe ndezi reagime të forta publike. Pamjet tregonin fëmijë në kushte të vështira jetese dhe shumë shpejt, pa u sqaruar rrethanat e plota, nëna u shpall fajtore nga opinioni publik. Një video u kthye në gjykim.
Publikimi i këtyre pamjeve ngriti dilema serioze etike dhe ligjore. Fëmijët janë të mitur dhe nëna nuk është figurë publike, megjithatë identiteti i tyre u ekspozua kudo. Edhe nëse qëllimi ishte denoncimi, rrjetet sociale e shndërruan rastin në linçim publik, para çdo vendimi zyrtar.
Siç theksoi edhe Sara Gjordeni, askush nuk mund të shpallet fajtor pa vendim gjykate dhe një video e vetme nuk përfaqëson të gjithë realitetin. Ajo ngriti një pyetje thelbësore: pse në gjithë këtë debat përmendet vetëm nëna, ndërsa babai mungon plotësisht nga narrativa?
Përgjegjësia për mirëqenien e fëmijëve nuk është njëanshme. Shoqëria shpesh e ka më të lehtë të fajësojë gruan, duke e parë nënën si figurën e vetme përgjegjëse, ndërkohë që ligjërisht dhe moralisht përgjegjësia është e përbashkët.
Ndërkohë, fëmijët mbeten viktimat kryesore të kësaj situate. Ekspozimi i tyre publik dhe etiketimi i prindërve në internet mund të ketë pasoja afatgjata psikologjike. Fëmijët nuk mbrohen me klikime, por me institucione funksionale.
Raste të tilla duhet të trajtohen nga shërbimet sociale dhe drejtësia, jo nga rrjetet sociale. Empatia dhe përgjegjësia duhet të vijnë përpara gjykimit publik.
